Stemme: Met den eersten.
LAet ons gaen naer Bethleem, Den nieuwen Coningh groeten, En kussen daer dat Lamken tem, Sijn Handekens en Voeten: En loven hem want hy is't weert, Die d'ootmoedigheydt begheert. Den Cleenen, den Cleenen, den Cleenen. Den hooveerdigen, en [steegh,]
Can't Kindtjen niet sien suyghen: Het Stalle-deurken is te leegh, Hy moet sich neder-buyghen: En van herten zijn gherust, Vriendelijck van Iesus kust; Den Cleenen, den Cleenen, den Cleenen. Zyt ghy met yeder in peys, Ghy moght hem vry aenspreken: Om peys, daelt hy uyt sijn Paleys, Daerom sijn ooghskens leken? Dit kleen nieu gheboren Kindt, Den vredsamighen bemindt; Den Cleenen, den Cleenen, den Cleenen. Al die reyn van herten zijn, En s'duyvels strick ontvlieghen: Aenschauwen daer sijn schoon Aenschijn, En 't Kindeken blij wieghen: 't Zijn inwoonders van sijn huys, Verr' uyt s'wereltsche ghedruys; Den Cleenen, den Cleenen, den Cleenen. Al die arrem zijn van gheest, En geren 't cruyce draeghen: Zijn al gheroepen tot dees Feest, Godt heeft in hun behaeghen: Vroyelijck met 't Kindtjen speelt, En in sijne liefde queelt. De Cleenen, den Cleenen, den Cleenen.
Cookies on Poetry Cove