Nieuwe stemme: Coridon wat is dit gherucht. Ofte: Cur mundus militat. Ofte: Nu Herman, nu jongh ghesel.
DIt vosken inde ooren tuyt, Sijn hacsken daer oock vindt, Verydelt Godts vercoren Bruyt, Soo dwaes als eenen windt: Dit beetjen haer soo seer verdooft, Van haeren schat wort sy berooft, De rust der zielen kiest. Als 't samen yemant spreeckt een woort, Hoort dat van u te zijn: Dit langh onthaudt, en wort ghestoort, Dit is de beet, 't fenijn, Daer 't vosken u loos me' bedrieght, V ziele quetst, en wont; Den duyvel hier me wel ghewieght, Vervuylt heel uwen gront. Laes! seer nieuschierigh is den mensch, Om 't hooren, dit, en dat: Wat nieus, wat nieus, is sijnen wensch, 't Verstandt dat lichte vat, Daer me heeft hy soo veel te doen, Onthaut dat met vermaeck; Maer om te hooren een Sermoen, Daer krijght hy grooten vaeck. 't Gaet d'een oor uyt, en d'ander in, Dat ghy hoort vande deught; Gh'en haudt dat niet langh in den sin, Ghelijck die ydel vreught;
Een clap die ghy hoort op de straet, En ander li'en secreet, Eylacen! u veel naerder gaet, En maeckt dat ghy dat weet. Lief kindt, zijt nu snel op u hoe, Laet vaeren d'yd'len raes: Voor clappers stopt u ooren toe; Ontneemt den vos sijn aes: Dan veel verstroyetheyt zult ontgaen, Verstaen Godts goeden raet; En hoort inwendigh sijn vermaen, Dan leeft naer uwen staet.
Cookies on Poetry Cove