Stemme: Face le ciel ce qu'il voudra.
WIe kan de vreucht van dit paleys, Vyt-spreken met teugh, of ghepeys: Wat al soet hemelsch, bly vreuchden, Ons hert, ziel, ende gheest verheuchden,
En kan niet zijn gheproeft, Dan van die't Kindt daer toeft. M'aenschaut daer oock de claere Maen, Die m'in den duyster nacht siet staen: Sy doet den nevel daer verdwijnen, Comt als een Son' het huys beschijnen; Noyt schoonder nacht men sagh, Den nacht keert inden dagh. De straelen die't kindt van hem gheeft, En't Heyr dat 't huys beschenen heeft: De Cherubinen 't huys verlichten, De Seraphinen door hun schichten, Ontrent dit Paradijs, Verdwijnt de sneeuw, en d' ijs. Den noortschen windt maeckt gheen getier, Aen't stal'ken soo vol hemels vier: Den zuyden doet 't ghehuyl still' swijghen, Op dat 't Kindt ruste sau verkrijghen; 't Ghesucht neemt daer de vlucht, Men hoort niet dan ghenucht. Comt nu al die belaeden zijn, In't stal'ken vindt ghy medecijn, Om uwe ziele te ghenesen; Ghy zult daer haest ghesuyvert wesen Van u voorleden quaet, Als ghy daer rauwigh gaet. Lof zy Godt van hemel en eert, Lof, die des menschens ziel begheert: Lof, die den mensch versoet sijn lijden, Lof, die de wereldt comt verblijden; Lof, lof, noch duysent keer, Lof Godt, lof Kindt, lof Heer.
Cookies on Poetry Cove