Stemme: Sarabande bare. Ofte: Ontwaeckt myn bruydt. Ofte: 'k Was lest ghenoot op een seker feest.
WIe kan dit vosken doch ontloopen, Ontgaen al sijne stricken loos: Hy krijght de zielen met groot hoopen, Door d'ydel glori'kranck en broos. Ia selfs Godtvruchtighe goe li'en, Exempel heeft men veel ghesien; Wiens zielen in den lesten snick, Hy heeft ghegrepen met veel schrick. Dit vosken heeft stout derven commen, By ons in't hooghste daer Godt stondt: Heeft Lucifer seer hoogh gheklommen, Ghesmeten inden helschen grondt. d'Apostels daer Godt was regent, Heeft oock ghequets dit instrument: Welk goet gheselschap t'allen ty', Men had' ghemeen te wesen vry. Ioann' Chrisostomus met reden, Seght: veel de wereldt heel versmaen; Maer luttel 't neder dal betreden, Langhst daer-men moet ten Hemel gaen. Swart, wit, grau, blau, in allen staet, Dit vosken sijnen klau in slaet; Ia oock smert hy door sijn fenijn, Die hem altijdt contrari' zijn. Eylacen! die meent yet te wesen, Is maer door Godt licht als een pluym: Wee, wee, die gheren wort ghepresen; Dien wensch is schyn, van deuchden schuym, Nochtans aut, jonck, arem, en rijck, Elck wilt in als, haelen ghelijck: Meest licht elck d'oorekens op steeckt,
En 't onghelijck soo gheren vreeckt. Den vos van 's werelts hooveredye, Sijn ouden vaer was noyt soo ergh, Als sijn jonck, dese kleenen prye: Dieder soo veel treckt vanden bergh. Hy speelt sijn personagi' meest, Door d'ydel glori' inden gheest; Die verr' al d'alder arghste is, Verborghen inden duysternis.
Cookies on Poetry Cove