Wtlegginghe. DE treffeliicke Poêt Ovidius seyt. Quae praebet latas arbor spaciantibus umbras, Quo posita est primum tempore, virga fuit, Tunc poterat manibus summa tellure revelli, Nunc stat in immensum viribus aucta suis.
De boom die nu soo wijt syn schaduwe verspreyt, Een teere rysken was sijnde eerst in d'aerd geleyt, Doen kond m'hem met de hand wel dwingen ende slechten, Maer nu staende in siin cracht en is hy niet te rechten. Met welcke gelijckenisse hy ons leert datmen de kinderen van de jeucht aen moet onderwijsen, soo men daer vreucht aen sien wil, als sy tot hare jaren ghekomen syn, haer afnemende met een leersame zedicheyt alle quade gheneghentheden, die de menschelijcke natuere is mede brenghende, haer richtende in de vreese des Heeren ende intende met de spruyten der deuchden, ghelijck een goet Hovenier syne jonghe boomen is richtende snoeyende ende intende Om beter vruchten te becomen als den aert vande stamme geven kan. Dese onderrechtinge geschieden moet, met groote naersticheyt ende voornamentlijck door eenen goeden voorganc der ouderen, gelijck Pibrack wel seyt, Le sage fils est du pere la ioye, Or si tu veux ce sage fils avoir, Dresse le jeusne, au chemin du devoir, Mais ton exemple est la plus courte voye.
De wijse Soon syn vader is een vreucht, Op dat ghy dan een sulcken hebben meucht, Van jongs op hem ter deucht sult onderrichten, 'Tgoet voor-beeld doch is't naest om hem te stichten. Ende Bartas in synen 7. Dach der scheppinghe.
Peres si vous voulez que vos sages enfans Pour leur propre bonheur, bien heurent vos vieux ans Mettez les au chemin de la vertu non feinte, Par beaux enseignemens, par exemple, par crainte.
Ghy Vaders soo ghy wilt dat uwe wijse kind'ren In dijnen ouderdom u eeren sonder hind'ren, Setse op der deuchden wech by tijden allegaer, Door leering, rechte vrees ende een goet Beeldenaer. Dese stichtinge ende onderrichtinge is ooc niet alleen den ouders in hare oude dagen een stut ende vreucht, maer een geluc ende behoudenisse vande selve deuchtsame kinderen. Waer over miin Vader P. H. plach te seggen. O heureuse Ieuneße ò tres heureux enfans, Qui avez des parens tant rempli de sagesse, Qe ils monstrent leur largeße apprendre vous faisans, Et en ce vous donnants, avec joye ey liesse, Ce que prèndre on ne peut ò la vraye nobleße.
O hoe geluckich is de jeucht, Wat ist den kinderen een vreucht, Als d'ouders syn soo milt en wijs Dat sy haer leeren doen om prijs: Want hun ghegeven word alsdan Een goet dan m'hun niet nemen kan.
Cookies on Poetry Cove