Emblemata moralia

Wtlegginghe. PYtagoras door de ghevorcte letter Y. ons thoonende den wech der deucht ende ondeucht, vermaent den menschen, die wt den middel wech scheyden (dat is die nu wt hare kinsheyt ende jeucht tot haer verstandt gekomen siin) den engen weg (dat is het padt des deuchdes) in te gaen, om eyndeliic der eeren Kroone te ontfangen, ende den breden die gemackeliick is ende lustich schijnt te wesen, te verlaten, dewiile hy eyndeliick ten verderve leyt. dese letter heeft Virgilius in Spigram. Goddelijck afgemaelt, met dese woorden. Litera Pythagorae discrimine secta bicorni Humanae vitae speciem praeferre videtur: Nam via virtutis dextrum petit ardua callem, Difficilemque aditum primum spectantibus offert, Sed requiem praebet fessis in vertice summo. Molle ostentat iter via lata, sed ultima meta Praecipitat captos, voluitque per ardua saxa. Quisquis enim duros casus, virtutis amore Vicerit, ille sibi laudemque decusque parabit: At qui desidiam luxumque sequetur inertem, Dum fugit oppositos, incauta mente, labores, Turpis inopsque simul miserabile transiget aeuum.

De letter van Pytagoras, Wijt uytghespreyt tweehornich was. Waer me dat hy scheen voor te gheven Den rechten aert des menschen leven. Der Deuchden wech ter rechter heen, Seer eng en moeyeliick verscheen:

Maer wie tot op den top kon komen, In rust en Vre wert aenghenomen. Den wijden wech verscheen seer sacht, Doch wee de geen die daer na tracht, Want sulck in't eynde raecte aent slippen, En viel te bersten op de klippen. wie doch mits hy de deucht bemint In lijden strijt en overwint, Lof, prijs ende eere sal behalen: Daer doch de Luyaert, sijnde int dwalen, De wellust volgt en arbeyt staect, Eyndeliick in elenden raect.

Dien volgende stelt Ioachim de Bellay. Le sentier de la vertu N est vn grand chemin latu, Ou tous viateurs arivent: C'est vn sommet hault et droict, Espineux et fort estroit, Aussi peu de gens le suiuent.

Heureux qui pour y monter Tout labeur peut surmonter Quelque danger qu'il y voye. Celuy qui iadis nasquit D'alcmene, le ciel aquit: Ayant éleu ceste voye.

T'pat der Deuchden niet en is Breet en lustich, daer dan wis Alle Reysers komen aen, 'T is een hooge top om gaen, Eng en doornich over al, Daer veel volcx niet komen sal.

wel geluckich is de man Die den arbeyt dragen kan, Om geraecken tot de deucht: Desen wech Alcides nam waer door dat hy eynd'liick quam In des Hemels soete vreugt. FINIS.