Den singende swaen

Stem: Waer heen mijn Laura zoo draa. Ofte: Ick koom tot U, O waerdste Heer. Siet fol: 3. SIet hier een Leger, siet eens aen Waer die nae toe sal gaen; Soo 't wesen mach Siet aen toch desen slach, Siet hoe dat Sinte Ursel recht de Vaen. In Britten-land Is geteelt dese Sant, Dianeth haren Vader hiet, 't Was een Vorst van groot gebied: Jae der Britten Coningh; Wiens vermaerde woningh Sinte Ursel bly verliet. 2. Connanus ('t was een Capiteyn, Die gheenighsins was kleyn, Maer groot van bloed, En rijckdoms overvloed, Ja een Vorst van het Armorijcksche Pleyn) Dees wree'n Tyran, En dees Heydensche man Versocht te trouwen dese Maeght, Hy na Sinte Ursel vraeght, Nae dien Pronck der Maeghden, Die sijn hert behaeghden; Maer dit heeft Haer niet behaeght. 3. Haer Vader was hier in beducht, Hy trock een diep gesucht, Want desen Held Was meester in het veld; Slough hy 't af, hy most vreesen voor de vlucht, Jae voor 't bederf Van sijn vaderlijck erf: En waer het saeck' hy Ursel gaf,

Vreesden Hy een grooter straf; Want S' had Haer begeven Tot een Maeghd'lijck leven Van haer kindsche beenen af. 4. Sy dienden God in suyverheyd (Dit is genoegh geseyt) Dies most geschie'n, Gelijck ghy sult besien, Dat dien Trouw aerdich wierdt dien Vorst ontleyt. Sint Ursels raed Heeft gevrocht eene daed Soo deftich, dat S' Haer heeft bevrijdt, En Connanus heeft verblijdt: Sy versocht drie jaren Om playsier te vaeren, En te trouwen na dien tijd. 5. Dit wierdt Connano aengedient Door een besond'ren vriend, Hy meenden dat Dit uytgelese Vat Nae dien tijd worden sou aen hem verlient. Hy gaf verlof, Hy hiel vree met het hof Haers Vaders: Sy gingh met een sleep Van elf duysend Maeghden scheep. 't Was ten hooghsten wonder Hoe dat in 't besonder Yder nae de schepen greep. 6. Daer gingh Sint Ursel 't zeewaert in, Onsteken met een min Tot God haer Heer, Wien Sy haers Maeghdoms eer G'offert had metter hert, en all' haer sin. Nae veel gevaer Gins en weer, quam haer naer Des Keysers vloot met groot gedruys, G'lijck gewoon is sulck gespuys. Ach! die wree Soldaten

Niet van vuylheyd praten, Als sy sagen 't Maeghden-huys. 7. Valt aen, valt aen riep yder een, Dees proy zy ons gemeen, Laet onse lust Nu worden uytgeblust. Wegh, wegh, wegh! wat zijn dit voor vuyle re'en? Soo sprack de mond Van Sint Ursel terstond; Sy gaf de Maeghden goede moed, S' hiel Haer voor het Opper-goed: Beter is 't te sterven Dan den Heer te derven, Lustich! stort met lust u bloed. 8. Sy keert haer tot het vuyl gebroed, Sy seyt, siet wat ghy doet: Weet dat wy zijn Der Maeghden-Magezijn, Weet dat wy liever storten uyt ons bloed. 't Woord was geseyt, En den pijl wordt bereyt Om te doorschieten Ursels hert, Sy vertroost was met die smert. En die and're zielen Die by een haer hielen, Waeren niet in 't minst benert. 9. Maer Sy verwachten vroom de dood, Den Vyand Haer doorschoot: Sy vlogen op Tot 's hemels hoogen Top, Waer haer ziel 't stonden aen haer God genoot. O Maeghen-Schaer! 'k Wensch dat ick by U waer, Of by U quam na 's levens end, Na 't vergaan van dees ellend. Ay! zijt my gedachtich; Ay! bidt Jesum krachtich, Vrijdt my van het helsch torment.