Den singende swaen

Stem: Brande Breda. Ofte: Eens soud' ick uyt vermeyden gaen. Ofte: God wou dat ons een Duyf besloot.

ALl' die begeerigh is te sien Een, die gelijckt ons' Heer, Dat die nu buyge hooft en knyen, En Hem bewijse eer. Iacobus is die waerde man, Wiens hooge naem ick noom // room, Wien voor den Heer elck-een sagh an, Die sich drough wonder vroom. Jacobus

2. Rechtveerdigh werden Hy genaemt Ter oorsaeck van sijn deughd. Sijn goetheyd maeckten Hem befaemt, Elck was in Hem verheught Het was een man na Godes hart, Van imborst was Hy soet // goet, Die 't lichaem aen-de'e groote smart, Door 't vasten, wijs, en vroed. 3. Noyt heeft Hy yets dat droncken maeckt Genutticht, maer Hem heeft Droogh-brood en water best gesmaeckt, Hier by heeft Hy geleeft. Och of ghy oock na sijne leer' De leckerny verliet // biet Uw' mond dat lecker is niet meer, Weest sober, varder niet. 4. Hy pleegh sijn oogen op te slaen Nae 's hemels hoogen Throon, D'wijl Hy op des werelts baen Aenbadt God-Vaders Soon. Sijn handen had Hy t'saem geleydt Als een misdadigh knecht // recht Wierdt soo van Hem de sond' beschreyt, Met geestelijck gevecht. 5. Door 't knielen waren sijne knien (G'lijck door de werelt luyt) Soo hart, vereelt, versteent te sien Als eene hemels huydt. Des hemels throon verwondert slaet Om datse siet dit merck // werck, 't Welck de'e Iacobus vroegh, en laet In Godes heyl'ge Kerck. 6.Hy heeft die van Ierusalem Als Bisschop geregeert: Met hart, met werck, met lijf, met stem Heeft Hy het volck geleert. Soo heyligh wierdt geacht die man, Soo suyver sonder smet // net,

Dat elck sijn kleed wou raecken an, 't En waer het wierd belet. 7. Maer als Hy die vermaerde Stad, Geleert had dartich jaer, En Christum kloeck beleden had Op straet, en aen 't Outaer; Soo is Hy van den Joodtschen Raed (Die Hem beminden teer // seer) Ontboden, en Jacobus gaet Belijden sijnen Heer 8. Sy vraeghden Hem of Christus was Des ware Godes Soon? Hy gaf haer voor bescheyt seer ras, Hy sit in 's Hemels Throon. Hy is 't die is gekruyst geweest Om onser sonden snood' // noodt; Hy is 't, wien d' Hell', en Duyvel vreest; Dees is 't Wien g' hebt gedoodt. 9. Jacobus heeft dit woord bele'en Op 't plat van Godes Kerck, Waer op dat vielen dese re'en, Van Godes waerden Klerck. Want, 't woord was naeuw'lijcks uyt sijn mond, En siet, den Joodtschen Raed // haet Jacobum, en werpt Hem terstond Van boven ne'er op straet. 10. Daer ley die man, van waerde groot, Beneden op de aerd'; Maer evenwel was Hy niet doodt, God 't leven had bewaert. Hy badt, en sey, Wilt, Heer, doch niet Straf nemen over haer // maer Vergeef het hen, ja oock versiet Met gracy dese schaer. 11. Als Sint Jacobus vierigh badt Voor die Hem de'en dit leedt, Soo is sijn hooft geslagen plat Door eenen harden smeet,

Die hem brocht-aen een volder-stock Van een boosaerder quant // hand. Daer lagh toen 't lichaem als een block, Van soo lof-waerden Sant. 12. Jacobu! die zijt g'lijck geweest Na 't wesen aen uw' Heer, Voor wien oock Satan was bevreest, Aenhoort wat ick begeer: Verkrijght dat ick aen Christo zy G'lijckformich hier, en na // dra, 't Is noodigh, haest U, maeckt my bly, Verkrijght my Goods genaa. 13. G' hebt Jesum Christum trou bele'en, Vergoten hebt G' u bloed, Ghy voor uw' haters hebt gebe'en Met een verheught gemoed. Jacobe! ick versoeck van U Dat Ghy die my bemindt // sindt, Gewaerdicht te verkrijgen nu, Dat d' hell' my niet verslindt.