Den singende swaen

Stem: Edel Kersouw. Ofte: Sint Laurens sagh. Ofte: O Paris wreed!

O Sint Martyn! O Man van grooter

waerde By God, en by ons all': Die Goods aenschijn Aenschouwt, wien eertijds baerden Maria in het stal: Ick uw' lof nu sal Tot uwer eer verhaelen: Maeckt dat ick op-recht dat doe, En niet en koom te dwaelen. Ick uw' lof. 2. G'lijck eene roos Uyt doornen voort komt spruyten, Soo komt, Martyn, Ghy voort Uyt Ouders boos, Van God vervreemt als guyten, Soo als wy hebben g'hoort, Die des Heeren Woord, Ja God oock niet en achten, Die 't Geloof, en Christum oock Vyleynichlijck belachten. 3. Maer Ghy uw' sin Op God van joncx-been stelden, Ghy ginght na Christus Kerck. Dit was 't begin, En oorsaeck, dat U quelden Uw' Ouders, die dit werck

Haeten (soo ick merck) Sy wilden niet gedoogen, Dat Ghy wierdt een Christe-mensch, Of dat G' hadt God voor oogen. 4. U Vader heeft, Martyn! U vast gebonden Om Christus uwen Heer, Die altijdt leeft, En die der sonden wonden Geneest met groot begeer. U, en kon noch eer, Noch schand', noch boey bewegen, Dat Ghy liet des Heeren Wet; Ghy stondt uw' Vader tegen. 5. 't Welck als hy sach, Soo heeft hy U gedwongen Te worden een Soldaet. Martine; ach! Hoe hebt Ghy toen gevrongen Uw' handen in dien staet! God quam U te baet, Hy heeft U niet verlaten, Noch Ghy oock niet uwen God, Ghy liet de werelt praten. 6. Ghy hebt geleyt In 't veld een Monnicx leven, Ghy had gheen Krijghs-mans aerd. Gheen quaedt bescheyt Hebt G' oyt, Martyn, gegeven, Sachtmoedigh seer Ghy waert. Ghy waert seer meewaerd Met die armoede leven, G'lijck als bleek te Amiëns, En in meer and're steden, 7. Ghy hebt het geld, 't Welck U tot gaegje streckten, Aen d' armen uytgekeert. Ghy waert een held

Die God tot U verweckten; Wien Christus heeft ge-eert, Die sich heeft gekeert Tot d' Eng'len, en gesproocken, ,, Dees heeft my hier mee bekleedt, Gheen liefd' heeft Hem onbroocken. 8. Martyn! Ghy hadt In twee gedeelt' gesneden Uw' Mantel met het swaert, Als Aelmoes badt Met vyerige gebeden, Een man met noodt beswaert, Ghy hebt hem bewaert Met kleedingh van de kouwe, Die heel fel was op dien tijd, Door U wierdt hy behouwen. 9. Maer als 't was nacht, Is d' Heer tot U gekomen Met sijnder Eng'len schaer; En heeft gejacht (G'lijck Hy hadt voorgenomen) Het Kleed te toonen Haer: En Hy sey, siet daer De Mantel is, waer mede Marten in dees felle kouw Bedeckt heeft mijn leden. 10. Ghy waert verheught, (Maer G' hebt U niet verheven) Door die gewenste groet: Uw' wond're deughd Dee all' de Duyvels beven, En vluchten metter spoed. Dit gaf U een moed Dat Ghy soudt Christum volgen, En dat Gh' U begeven soudt Uyt deses werelts golven.Hier machmen ophouden, ofte voortgaen in de selfde Historie. 11. Martyn! Ghy docht Den krijch te laten varen,

Ghy waert daer toe bereydt, G' hebt oock volbrocht Om uwe ziels bewaren Met treffelijck beleyd: Want Ghy hebt geseyt Gelieft toch pas te geven, Aen my, Keyser Juliaen, My staet niet aen dit leven. 12. Ick dienen moet Den Heer van alle machten, Die my geschapen heeft; Van Wien al 't goet Staet altijd te verwachten; Want Hy is 't die 't all' geeft. Fy! Martyn, Ghy beeft Voor uwe Vyands handen, Sey den Keyser, sijnen Heer; Fy! 't is U eeuw'ge schande. 13. Martyn sprack vroom, En sey, gelieft te prouven Mijn groote vroomigheyd, Gheensins ick schroom, Wilt, Keyser, niet vertouven, My tot den Vyand leydt. Wat dient langh verbeydt? Ick sal met Christi teycken, Dat 's met 't Kruys, niet met geweer, Den Vyand doen verbleycken. 14. Siet op dit woord Wierdt Maerten vast gehouden, Uyt last van Juliaen, Wie heeft gehoort, Dat wie op God betrouden Het qualijck is vergaen? Marten heeft gestaen Op God, met vast betrouwen, Dat Hy sich sou bystand doen; Op Hem Hy vast moch bouwen.

15. Den dach nu was Gekomen, dat beginnen Martinus sou den slach. Maer God heeft ras Verandert hart en sinnen Des Vyands, op dien dagh. Want een yder sach Dat daer Gesanten quamen, Uytgesonden om de vree, Die sy oock met haer namen. 16. Het werden vre'e, Daer wierdt gheen bloed vergoten, Elck-een was seer verblijdt. Martyn wierdt dree Van sijnen band ontsloten, Want 't was een blijden tijd. Ja elck-een belijdt, Dat Marten heeft verkregen Vrede door sijn heyligheyd: Dit werden niet verswegen. 17. Toen is Martyn Van Juliaen gescheyden, En dienden sijnen God, Sijn Medicijn, Sijn Heyl, die Hem bereyden Een vry volmaeckter lot. Hy heeft Goods gebod In alles na-gekomen, Tot dat in des Hemels hof God Hem heeft opgenomen. 18. Martyn! Ghy sit By God nu hoogh verheven, Bevrijdt van alle nood: Ick bidd' U, bidt Dat ick het eeuwigh leven, Ontfangh na mijne dood. Ach! ick ben ontbloot ('t Welck my berouwt) van deughden.

Och of ick verkrijgen mocht Door U des Hemels vreughden!