Stem: De Sonn' aen 't klimmen. Ofte: Valeriane. Siet fol: 173. VAn oude tijden Pleeghmen sich te verblijden, En sijn vreughd te verbreye In den tijd des groene Meye; En men plagh // op dien dagh // Ter verwecken zoet gelagh:
Om dat het groene gras, Het welck' den winter had benomen, Weder was Voor d' oogen van den mensch gekomen, Met de Meye-Boomen. Die haer toonden fraey, en groen In dit zayzoen.Om dat het. 2. In meen'ge Steden Is 't gebruyck noch op heden Dat men plant Meye-Boomen Voor de huysen van de Vroomen, Die in stand // houden 't Land // Met hun wel-begaeft verstand. Noyt heeft'er oogh aenschouwt, Noyt isser eelder Mey gevonden, Dan dat Hout, Aen 't welcken Christus hingh vol wonden Voor ons' boose sonden, God voldoende voor ons' schuld, Met liefd' vervult. 3. Wy zijn 't (O wonder!) Die den Heer van den donderdag Uyt dees wereltsche stranden Brengen wil tot 's hemels Landen: 't Helsche Beest // is wel meest // Voor des Heeren Kruys bevreest: Wel aen dan houdt dien Mey In uw' gedachten 't allen tijden, En 't geschrey Van Jesus, die ons quam verblijden Door sijn bitter Lijden; En ghy sult nae weynigh tijd, Staegh zijn verblijdt. 4. Wil op dan menschen, Ende doet 't geen wy wenschen; Plant in 't hert 't Kruys des Heeren, Wil gestaegh dien Mey-Boom eeren: Stelt toch vast // Christi Mast //
Soo ontgaet ghy d' Helsche last. Omhelst dien waerden Boom, Aen welcken Christus heeft gehangen: Zijt niet loom In desen Mey-Boom te ontfangen; Soo sal d' Helsche Slange Van U vluchten als een schelm, Voor desen Helm.
Cookies on Poetry Cove