Stem: Passemede d' Anvers. Ofte: O Schepper fier. Ofte: Als 't firmament.
O Augustyn, In wetenschap ervaeren! Laet my hier vergae-ren Uw' son-
den, en uw' deughd. Des zond's fe-nijn waert Ghy in 's werelds baeren Lustigh in-ge-vae-ren, Sy waeren U een vreughd. Ghy waert een bouf, een bouf der bouven, Geen quaet kon u ghemoed ver-nougen; Ghy in 't quaet scheen uyt Als een eer-loosigh guyt. Ghy waert. 2. Ghy waert onkuys, Vervult met vuyligheden, Ghy had overtreden De wetten der natuyr. G'lijck als een luys Het bloed suyght uyt de leden, Soo sooght Ghy 't quaedt mede Tot uw' bekeeringhs uyr. Ghy pleeght met goede lie'n te spotten, Ghy hielt die voor oprechte sotten; Tegen Godes wensch
Bleef Ghy een sondigh mensch. 3. De waerde Vrouw, Sint Monica, verbeyde, Dat Ghy U bereyden Tot beter leven soudt. Sy was vol rouw, God weet hoe datze schreyden; Maer Ambroos die seyden, Van schreyen U onthoudt; ,, Neemt aen mijn woord: 't sal niet gebeuren ,, Dat G' over Hem altijd sult treuren; ,, Vrouwken! Uwe traen ,, Doet Hem tot deughden gaen. 4. 't Is soo geschiet, (Want g'lijck als is bevonden) Ghy verliet uw' sonden, En uwe vuyligheyd: Ghy kreeght verdriet In uwes ziele wonden, Als tot U gesonden Van God wierdt dit bescheyt: ,, Neemt op, neemt op, neemt op, wilt lesen: Ghy naemt 't op, en Ghy wierdt genesen, Ghy naemt, en Ghy las 't Geen uwe ziel genas. 5. Ghy wierdt vereert Van God met sijn genade, Als met sond' beladen Ghy in uw' boosheyd sat: Ghy wierdt bekeert, Ghy volghden Godes raden; Ghy verliet de paden Die Ghy gewandelt hadt. Ghy na Ambrosivs ginght heenen, Die hoorden U geluckigh steenen; Hy sach-aen de vrucht Van Monicaes gesucht. 6. Ghy ginght soo voort
Van dach tot dach in deughden, Dat elck sich verheughden In dese uwe stand. Goods eeuwigh Woord Uw' sonden niet meer heughden, Ghy Hem soo verneughden Door uwes liefdens brand. Tot 't Priester-ampt wiert Ghy verheven, Ghy tegen Ketters hebt geschreven: Ghy haer oock verwon, O Bisschop van Hippon! 7. Ghy straften seer Der menschen quade zeden, Ghy hebt haer gebeden Het quaet te laten staen. G' hebt voor uw' Heer Seer vroomelijck gestreden, Ghy zijt ingetreden Met lust der deughden baen. Ghy mocht geen achterklappers lijden, Ghy als de pest haer allen vlijden, Ghy wist dat de eer Benomen, niet komt we'er. 8. Ghy hebt gebe' en Met yver onsen Broeder Jesum, voor uw' Moeder, Aen Godes hoogh Outaer. U diep gesteen Behaeghden ons' Behoeder; Maer der sonden VoederDen Duyvel. Viel u geween heel swaer. Na dat Ghy veertich jaer begeven U hadde tot soo heylich leven, Augustyn! Ghy sterft, En 's Hemels hof Ghy erft. 9. Godsaligh Man! O Leeraer der geleerden! Och of Ghy eens keerden
U oogh op mijn ellend. Siet ne'erwaerts an, Och of Ghy U verneerden! Och of Ghy begeerden My by te staen tot d' end! Ick wil op U my gaen betrouwen; Bidt soo, dat ick mach zijn behouwen. Augustyn! vaert wel, Bevrijdt my van de Hell'.
Cookies on Poetry Cove