Stem: De zonn' aen 't klimmen.
VALERIANE, Nobilis Vir Romane, Hoe
behaeght U het trouwen, Met de eed'le Pronck der Vrouwen? Hoe behaeght // U die Maeght, Of Ghy U dit niet beklaeght? En vreest Ghy niet het swaert, Het welck' in 't kort U twee sal scheyen Van dees Aerd'? En sult Gh' uw' Trouwdagh niet beschreyen? Laet U niet verleyen; Ghy sult haest van Haer vergaen, Va-le-ti-aen. En vreest. 2. Uw' Gemalinne Sal tot God uwe sinnen Met een vlijtigheyd brengen, En uw' Afgoods-dienst niet g'hengen: Sy en sal // niet met all' // Achten u liefkoosend' mal. Ay! raeckt haer hand, noch voet Uyt drift van Cupid', Venus Bengel:
Soo Ghy 't doet, Soo sal U straffen Godes Engel, Die met zoet ghehengel Rondom Godes Maghet swermt, En Haer beschermt. 3. Met suyv're leden Sprack Caecyl' dese reden, Die haer Bruydegom hoorden, Overdenckend' dese woorden: Ende siet! // Hy verliet Het gevley, Hy raeckt Haer niet. Toen heeft S' Hem onderricht, En in 't geloof Hem onderwesen, En gesticht; En half van ongeloof genesen Is Hy opgeresen, Om sijn Doopsel te ontfaen Van Sint Urbaen. 4. Als van Urbanus, Nu was Valerianus Onderrecht wel te degen, En verrijckt met sulck een zegen; Soo quam Hy // wonder bly // Godes Maghet weder by: En vondt daer d' Engel staen, Die Hem een Blommekrans vereerden: Hy nam z' aen, En dese Krans Hem kuysheyd leerden: Jae Tiburt' bekeerden Door dien reuck, en wierdt een klerck Van Christus kerck. 5. Meer wond're gaven Gaf den Heer aen sijn Slaven, Om daer me'e 't pad der deughden In te gaen, met groote vreughden. G'lijck Sy de'en // met hun Tween // Want Sy hebben d' Heer bele'en. Sy waeren niet vervaert
Voor 't Heydensch' volck, en Satans schaeren, Onder d' aerd' Te voeren die gesturven waeren, (En zoo te bewaeren) Die d' onrechte Rechters-macht, Had omgebracht. 6. Men mocht de Dooden (Mits het was strengh verboden) Van de Christ'ne niet aerden, Of dien dienst stracx onwe'er baerden; Onwe'er van // Moort, en ban // Die Hun dreyghden den Tyran. Maer Sint Valeriaen, En Sint Tiburt', sijn lieven broeder, Bleven gaen Den selfden gangh, om ons' Behoeder, En ons' zielen-Voeder Te behagen in dien Staet, Met dese daed. 7. Als dese dingen, Die wy hier loflijck singen, Den Tyran had vernomen, Liet hy vatten dese Vrome; En hy dee // dese Twee // 't Hooft van 't lichaem houwen dree. Om dat hy 't geld, en 't goed, Van dese Broeders sou genieten, Liet hy 't bloed Van dese Broeders stracxs vergieten, Die dus 't leven lieten: En Sy reysden wit als snee Nae 's hemels Stee. 8. Goods Eng'len quamen Om hun ziel, en sy namen Die tot 's hemels warande, Waer z' in liefden eeuwigh branden. Korts daer aen // is ontfaen // Oock Caecyl' in 's hemels baen.
Hoe aengenaem is daer Caecyl' geweest, hoe graegh ontfangen Van die Haer Verwachten daer, met groot verlangen, Vry van d' Helsche Slange. 'k Wensch door Haer nae 't tijt'lijck lien Oock God te sien. 9. O starcke Strijders! O Geloofs vroom Belijders! Die ons af zijt gesturven, En den hemel hebt verwurven; Slaet u oogh // van om-hoogh // Op ons ne'er uyt 's hemels boogh. En Ghy, O waerde Bruyd Valeriani, hoogh verheven! Siet eens uyt Den hoogen hemel, hoe wy sweven In dit arme leven; Brenght ons uyt dit traenen-dal, Tot 's hemels wall'.
Cookies on Poetry Cove