Stem: Suyvere, schoone, vermaeck'lijcke Maeght.
SEbastiaen zeer vermaard' Colonnel! Wilt in uw' pijne volstandigh altijd wesen; Hoewel dat scheuren die sullen u vel, Nochtans soo sullen die wesen haest genesen. Hebt maer moed, weest wel gehert In all' uwe pijnen, Jesus sal all' u-we smert Haestigh doen verdwijnen. Vromen Held! // gheen geweld Moet U doen beswijcken; Ach! staet vast // als een quast, Wilt gheen pijl ontwijcken. Hebt maer moed.
2. Uwe Soldaten, u welige Rot Die hebben U aen een pael g'heel streng gebonden. 'k Bidd' om de liefde, en wille van God, Wilt patientich verdragen doch die wonden. Wat is dit dat ick hier hoor!Sebastiaen spreeckt. Och! ick wil wel sterven. Nimmermeer ick moed verloor, 'k Wil den Hemel erven. Stock, noch bijl // strop, noch pijl, Stricken ofte netten, Gheen gequel // dood, noch Hell' Sullen dat beletten. 3. Want die aen and're gegeven heb moed, Om dat voor Christo sy vromich souden strijden, Sou ick beswijcken? 'k sal storten mijn bloed; 'k Sal in de wonden ten hooghsten my verblijden. Diocletiaen Tyran! Lustich! wilt beginnen; Laet my wacker tasten an, Wilt niet langh versinnen. Schutters! schiet // geen verdriet Mach mijn hert vervelen; G'lijck de Katt // met de Ratt Mach ghy met my spelen. 4. 't Woord was gesproocken, sy ransden Hem aen, S'hebben haer bogen met groote kracht gespannen, Sy treften krachtigh den Held Bastiaen, Die all' dien schuld heeft vergeven aen die mannen: Hy beval hen aen den Heer, Wel tot haer genegen, Tot dat op der aerde neêr Hy is wegh gesegen; Dood gelijck // ja een lijck Scheen Hy toen te wesen; Maer Hireen ,, heeft zijn leên Heymelijck genesen. 5. Want als Hireene 's nachts omme liet sien Om 't doode lichaem met eere te begraven,
(G'lijck in die tijden pleegh vaeck te geschie'n Van Christ'ne menschen, die hun daer toe begaven) Soo wiert Sint Sebastiaen Levendich gevonden, Sy nam in haer huys Hem aen, Sy genas sijn wonden. Als gesont // van de wond Waeren sijne leden, Soo is weêr // desen Heer Langs de straet getreden. 6. En als den Keyser ontmoeten op straet Dees vromen Ridder, soo heeft met strenge woorden Sebastianus den Keyser versmaedt, Die als een Padde swol op als hy dit hoorden: En hy slough dien vromen Vorst Wederom in boejen. Hy liet ('k weet niet hoe hy dorst) Dood Hem slaen met roejen. Welck' torment // tot het end Sonder yets te klagen, Sonder schuld // met verduld Vroom Hy heeft verdragen. 7. 't Smerten is over ô vroom Campioen! Ghy zijt gekomen uw' druck nu varr' te boven; Ghy hebt uw' loon voor u lijden en doen: O Ghy zijt waerdigh dat U de menschen loven. Dies koom ick geluck oock bie'n U, ô vromen Ridder! Siet ick buygh voor U mijn knien, 'k Houw' U voor mijn bidder. Bidt voor my // dat ick vry Van de Hell' mach raecken; Ey! erbermt // en beschermt Doch all' mijne saecken.
Cookies on Poetry Cove