Pause
Ik sprak, O HEER, ik worde door veel sorge Gansch onderdrukt, weest gy doch nu mijn borge. 15. Wat sal ik nu best spreken? Wat bestaen? Gelijk hy 't my toeseid', heeft hy 't gedaen. Al soetkens sal ik nu all mijne jaren Voor-treden, en bedachtsaem 't hert bewaren, Van wegen d'angst en groote bitterheit Van mijne ziel, die 'k nu heb afgeleit. O HEER, men leeft by dese dingen, 't leven 16. Mijns Geestes is in allen desen even: Want gy hebt my gesont gemaekt, en my Genesen van mijn siekt' en quellery. Siet, selfs in vreed', en 't nieu geluks geschitter, 17. Is my geweest de bitterheit seer bitter; Maer liefflik hebt gy nu omhelst mijn ziel, Dat s' haest niet on verteerings groev' en viel. Want gy hebt al mijn overgroote sonden; Waer med' ik hadd' verdient so sware wonden, Geworpen, HEER, als achter uwen rugg'. Dit maekt mijn ziel soo wakker weer en vlugg'.
Want 't Graf sal u niet loven, of bewijsen 18.De minste eer; De doot sal u niet prijsen: Die in den kuil neêr dalen, sullen daer Niet hopen, HEER, op uwe warheit; maer De levende, de levende die sal u 19.Steeds loven, als ik heden doe ('t Bevall' u!) De Vader sal den Kind'ren uw Verbont En waarheit niet kond maken met zijn mont. De HEER heeft my verlost na zijn behagen: Dies sullen wy all onses levens dagen 20. Soet spelen op mijn snaren-spel in 't Huis Des HEEREN, met een stem van vreugt gedruis.
Cookies on Poetry Cove