Op de wijse; Van Psalm 8. Onse Godt, &c. Siet oock het IV. Sterf-gesang, Fol. 9. In dese Lof sangh zijn d' eigene woorden van den Gront-Text gehouden vers. 10.1. IK seyde by my selfs, met angstig klagen, Van wegen dees afsnijding mijner dagen, Sal ik nu tot de poorten van het Graf Dus henen gaen; ik scheid'er daet'lik af. Berooft word' ik van 't ov'rig mijner jaren, Die anders my noch te verwachten waren. Ik seyd', Ik sal den HEERE nu voortaen 11.Niet sien, noch in sijn Heylighdom meer staen. Ik sal den HEER niet sien hier in den Lande Der levenden, om hem te doen off'rande: De menschen sal ik niet aenschouwen meer Met's Werelts vroom' inwoonders, als wel eer. 12.4. Mijns levens tijdt is haestig wegh getogen, En van my wech gevoert uit 's menschen oogen, Gelijkerwijs een herders hutt' in 't velt, Seer haest van d' een op d'ander plaets gestelt. Mijn leven hebb' ik af-gesneên, ja 'k hebbe, Gelijkerwijs een Wever sijne Webbe,
Den draet geknipt, mits Godt ter wrake kom: Af snijden sal hy my als van den drom. Ja van den dagh tot aen den nacht, soo 'k meinde, Hadt gy my, HEER, alree gebragt ten einde, 13. Ik stelde my in mijn gedachten voor, Ik breng 't noch tot der morgenstont wel door. Gelijck een Leeuw, die niet en is te smeken, Alsoo sal hy all mijne beend'ren breeken: Van dese dagh tot aen d'aenstaende nacht, Hebt Gy, ô Godt, my al ten eind gebragt. Ik piepend' als een Kraen of Swaluw plegen, 14. Ik kirred' als een Duive gantsch verlegen: Mijn oogen, in mijn swaer en droevigh lot, Verhieven haer om hooge tot mijn Godt.
Cookies on Poetry Cove