Stem: De Lof-zangh Simeons of Mariae. Of: Gy Heere zijt alleen. Aldus.
Gy die al watter leeftPsal. 145. v. 15/16. Zijn spijs en voedtsel geeft, O Godt! wy komen weeder Voor uwe Majesteit;
Slaet doch in vrind'lijckheidt Op ons uw' oogen neder.
2. Hadt gy vergolden 't quaedt Van onse missedaedt, Ioël. 1. 16.Soo waer nu af gesneden De spijs voor ons' gesicht; De blijdtschap0 waer gesticht In uwen huis' alrede.
Ibid. 3. 17.3. Ia soo waer al vergaen Het kooren ende graen, En onder sijne kluiten Ten eenemael verrot, Soo dat geen overschot En bleef om wech te sluiten.
Psal. 103. v. 10.4. Maer 't blijckt wel, dat ons niet Na onse sond' geschiedt: Ibid. v. 14.Gy kent uw' handen wercken Dat wy zijn broosch van aerdt: Dies hebt gy ons gespaert, En doet het ons aenmercken.
5. Want gy als noch ons voedt Met soo veel spijsen soet: Gy zijt alleen d'Huis-vader, Die door uw' liefd' en min Steedts voedt uw' huisgesin: Gy geeft het allegader.
6. Gy zijt het die alleen Ons houdet op de been': Ons' krachten zijn besweken, Wy gaen na 't dal des doodts, Lev. 26. 28.Als gy den staf des broots
Maer eenmael koomt te breken.
7. Gelijck gy dan, o Heer, Ons uwe taeffel weer Gedeckt hebt voor ons' oogen: Alsoo geeft oock daer by Uwz zegen, op dat wy Daer van oock eeten moogen.
8. Laet ons de spijs en dranck Met alle lof en danck In matigheidt gebruicken; En na uw heil'ge leer,Ioh. 6. 22. De zielen altijdt meer Versorgen dan de buicken.
9. Op dat sy ons doch niet Gedyen tot verdriet: Maer dat s'ons mogen strecken Tot ons' gesondigheidt; Voor al de saligheidt Daer door niet mach bevleckien.
10. Leert ons bedencken staegh, Dat d'over-laden maegh Tot alles ongeschickt is; En die sich matigh voedt, Na lichaem en gemoedt Op 't alderbest verquickt is.
11. Terwijl gy ons alhier O Godt, soo goedertier Dees' aerdtsche spijse gevet, Laet ons niet zijn ontbloot Van 't lieflick hemelsch broodt,Ioh. 6. 50/51. Waer door de ziele levet.
12. Op dit vertrouwen, Heer, Gaen wy nu sitten neer, Om uwe schoone gaven Te nutten met geneught: Want gy wilt selfs tot vreught.Ier. 14. 17. En vrolickheidt ons laven.
Cookies on Poetry Cove