Schriften van Onkuysheydt.
1. Sy slijten in ghenucht' en wellust hunne daghen,
En smilten in 't ghevoel van 's wereldtsche begheer',
Maer siet ! een' ooghen-blick die baert hun d'eeuw'ghe plaghen,
Vermidts de Doodt hun drijft ter af-grondts duyster neêr.
2. Hier is de ware lust, die ons te samen knevelt,
En met de vaste Minn' ons' herten t'samen bindt,
Eylaes ! voor korten tijdt, want onse liefd' benevelt !
Van 't all'-vernielde spoock wordt tijdelijck gheschindt.
3. Hoort Vrouw', het sachte bedd' bedruckt met uwe leden,
Sal ick u door mijn kracht verbieden af te treden:
Want siet ! uw' bleecke romp hebb' ick het graf bereydt,
En morghen wordt uw' rif daer gheest'-loos in-gheleydt.
4. VVacht menschen, vvacht u all', soo in den vvijn te smooren,
VVaer in ghesetelt zijn onkuyscheydt, en onmaet;
Dat miss'lijck u de Doodt komt onversiens vermooren,
En soo de vuyle ziel' in d'helschen af-grondt gaet.