Skip to content
1641

Brusselschen Blom-hof van Cupido

Willem Borcht

Stemme: Doen ick was in 't bloeyen van mijn' tijdt. LIefste Blom, hoe komt het dat ghy dus versteeninght zijt van herte, Dat ghy hem schouwigh haet, die ghy eerst hadd' bemindt ? Jeughdigh dier, hoe kont ghy aen u lief nu koken sulcken smerten, Met soete bitterheydt ghemenghelt mis-ghesint ? Daer ghy siet hoe seer Ick ghetrouwigh meer Ende meer uwen lof maer soeck' en d'eer.

2. Daer ghy weet hoe uwen roosen mondt, robijnsch' en sachte kaken, Goudt-draet ghekroeselt hayr, en Arents snel ghesicht, In mijn hert' (dat naer u, Enghel-soet, nacht ende dagh moet haken) Dees eyndeloose smert' eerst hebben op-ghericht; Daer ghy d'oorsaeck' zijt Vliedt ghy my altijdt, En ghestaegh ghy in 't lijden my ontglijdt. 3. Tindaris, naer wie ick all' mijn hop' (als een matroes sijn ganghen Naer de twee-linghen stiert in d'onghebaende reys) Altijdt stier' met vreesen ende ducht, met troosteloos verlanghen, En warringh' in den gheest door twee-draght in 't ghepeys; Ke ! weest jonstigh my, Op dat ick u vry, En als voor gheluck-saligh meer vry. 4. En ghelijck den harden diamant smilt in het bloedt der boeken, En als een schoone perl' in d'edigh sal vergaen, Soo laet eens u gansch versteenight hert' tot morselinghen brocken, En door al mijn ghetraen vermorghen, schoon Diaen;

Soo sal all' mijn pijn Als een' lichten schijn Wt het diepst' van mijn hert' ghetrocken zijn. 5. En hout vast dat niewers trouwer vrint natuer ons voedster-vrouwe Door hare mildigheydt op d'aerdtsche kloot en spijst, Als ick ben, 't welck ick betuyghen wil Goddinne, met mijn trouwe, En zweir' hier eenen eet die de waerheydt vast bewijst; Dus mijn lief, mijn hert', Jont door milde pert Dat ick we er nu als voor in liefde terdt.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
Brusselschen Blom-hof van Cupido · Willem Borcht · Poetry Cove