Viking eg vart,
fyrr vita eg visste;
villmanna haattar
i hugen meg raadde.
Far min meg gjorde
heimlaus i heimen;
banne vil fylgja
farande ætter.
Vond vild' eg vera;
til godt det vendest;
godt vild' eg gjera,
til vondt det skifte;
skuggar meg eggja
til usæle daad;
lagnaden møtte,
daa bøta eg skulde.
Store og strenge
herre i himlen,
du som hev gjort
underleg gjerning:
Ein gong eg høyrde
fuglar aa syngja,
ein gong eg livde,
ein gong eg elska, –
Ein gong du skein
i solbjarte straalar,
drog meg til dagen,
eggja til daad:
difor eg bøygjer
hovud mot høge
himlen og tenkjer
deg tagall min takk!
Ikkje eg veit,
um takken deg tekkjest,
kanskje min hug
ei høver for himlen:
viking eg vart
fyrr vita eg visste,
fri mann eg føddest,
aldri til træl!
Stort vil eg tenkja
um dine tankar,
um dine fingrar
eg fann ei i verdi;
for det ein straale
strøymde ifraa deg,
difor eg viljug
verter din mann!