Paa framand grunn

Det lyser varmt av skogen, det angar vaar av lund og lid, og milde vindar veiftar, og himlen er so høg og vid;

det bylgjar blide tonar inn yver saara sinn, og alle tankar voggar meg i draum og hildring inn.

Paa bratte berg seg reiser ikring meg borg paa borg; her livde gjæve riddarsmenn av rov og utan sorg,

dei nord og sunnan reika, tok møy og røva gull, men kjende aldri hjarte-illt og sona aldri skuld.

Dei storma fram i riddarferd, med armen kald som staal; men notti myrk med svarthærd møy dei drakk Vaarherres skaal.

Du var so rik, du var so heil, so frisk i hjarterot, du gyllne tid, – eg bøygjer meg i undring for din fot.

Men store tider farne l Du kan no staa paa riddarborg og ropa dei av gravi fram aa slaast med saar og sorg, –

eg ser at borgi ligg i grus med stein mot himlen haag; eg lær ein laatt og tenkjer paa dei riddarsmenn eg saag.