Enno eg liver og andar, enno ein dag skiner soli; lagnaden tok meg, men dauden midt inni pina meg vandar.
Taarer hjaa alle dei andre, graat yver live og henne maa no i hugen min falla, maa liksom eiter meg brenne.
Ser eg i løyndaste heimar aander som synderne hemner, djevlar som lær yver live, piner i svidande eimar,
piner dei usæle sjæler, sender dei ovund og vantakk, jordi dei gloande brenner, live og dauden dei fæler.
Let han oss paa have, sigla i sjodande straumar, tyrstande, sveltande sjæler, paa denne floten, som lagast
saman av sogor og draumar? Avgrunnar, avgrunnar møter, dauden med gapande munnar, augo som gløder i djupe,
djupe som ikkje eig grunnar? Eingong eg lyfte mot himlen handi den sterke og harde, kjende meg veldug i harme
yver det vonde som varde? Hever no elskhug meg veikna, skjelv eg som alle dei andre, naar eg eit andardrag kjenner,
elder naar runer han teikna? Hugen min gruvar og gremmest yver dei menner paa jordi; stivnar i rædsla og stirer
tomt i det sorgfulle øyde. Finst det daa ingen stad frelse ingen stad kvile aa finna? Er det daa ingen som høyrer
rope som rister all jordi, jordi som døyande græter, kan ikkje dauden seg vinna? Soli er skugge, og heimen
myrkjest av himmelens harme; skyerne didrar av otte yver dei menner so arme! Leikar daa kongen der uppe,
leikar med krype her nede? Er det i røyndi ein herre, styrande magt yver alle? Uppreist eg enno kan gjera;
gjeva meg sjølv inn til dauden, han som meg lokka i løyndom, lova meg frelse og fridom, der eg kan ingenting vera!
Seg, det er allheimens vilje, seg, um min lagnad meg ventar, ryma han kan eg daa ikkje, uppreist eg faafengt kan gjera!
Finst her daa ingen i himlen, ingen i jordmyrke dalar, ingen som høyrer meg ropa? Dauden er øgjeleg, – live,
live hev vorte aa lida; miskunn deg, herre, og høyre, fri meg fraa jordliv og kvida!
Cookies on Poetry Cove