Eg saag henne att

Eg saag henne att, so bleik som ho var, ein messe-sundag paa kyrkjegard.

So seint og so smaatt ifraa grav til grav, med augo mot dei som augo gav.

Som bunden eg stod innmed kyrkjeled og stirde og saag og vart ille ved.

Hennar sorg var so stor og djup som eit hav: hennar far vart igaar boren aat grav.

Ho stod der so fager, so høg og so rein, og taara paa taara i augo skein.

Eg stirde og stirde og aldri fekk nok; so gøymde ho seg att i kyrkjeflokk.

No veit eg mi synd: det var ikkje den, at viking eg for yver gard og grend.

No veit eg mi synd og sorgi eg fekk, det var at fraa henne eg eingong gjekk.

Eg visste kje rett kva kjærleiken var, fyrr henne eg saag att paa kyrkjegard.

Det tonar i meg som horpelaat med heilage lundar i kvinnegraat.