Norig

Eg veit eit namn som verma kan mitt inn, og kunde eg – eg veit eg skreiv det inn med kjærleilkseld i kvart eit ungdomshjarte – til mod og maning gjenom tider svarte,

og namnet det er blaaberglandet – Norig. Ja kunde eg, mi syster og min bror! som eg so gjerne ja so gjerne vilde, eg kveikte kjenslur varme, hugmaal gilde

til fagert yrkje for vaar kjære mor – vaart fedraland vaart framtidsland – vaart Norig. Eg minte deg um barneheimen blid, der glad dn leika i den fyrste tid,

den flekken kjær med gamle, kjende stova, der du som barn i vogga trygt fekk sova. Der mor di sulla deg i dranmar inn og turka kjærleg taarur av ditt kinn:

ho gav ditt sinn den fyrste fagre draum um engleheim i ljos og straalestraum, – der barnevenen med dei augo milde eit rom hev etla for dei borni snilde.

Og maalet hennar hadde beste klong, det tok deg med i segner og i song; og naar din barnehug i sorger blødde, det maalet kjennt og kjært deg alltid grødde,

det maal deg vigsla fyrst til barn av – Norig. Du minnest visst, naar vaaren kjem her nord og gras og blomar pryder vent vaar jord? Naar lanvet sprett, og gauken gjel i li,

og fjorden ligg der speglande og blid? Du ligg paa moseseng imillom lyng, med' fuglarne fraa kvar ei buska syng, og soli langt i vest so blidleg gladar

og i eit ljoshav sky og tindar badar. Daa kjenner au, at fjell og li og fjord hev vakse inn med maalet hennar mor! Og glad du takkar for det land du fekk,

du takkar for, at her di vogga gjekk, og sæl du nemner deg som son av – Norig. Og let du auga gaa mot fyrre tid, du ser ei soga rik paa stræv og strid,

og fram i minnet stig dei seige gutar som rudde tufti fyrst bak desse nutar; som leid og streid igjenom vonde rider, og lyfte landet fram mot betre tider.

Dei vigsla med sitt blod vaar heim – vaart Norig. Der stend han Harald i sitt hafrsfjordslag med mod og mandom i dei sterke drag. Ei kvinna stend der bak hans samlingsyrke

og vigslar verket hans mot magter myrke. Der stend han Haakon med si vardevakt, som vara landet skal mot framand magt. Og vil du sjaa ein gjæv for landet døy,

so kan du fylgja med til Svolder øy. Du fleire finn som for sitt land kan lida, som fram ein reisingstanke djervt kan strida og slita ilt og gaa i næversokk:

hugs Sverre med sin birkebeinarflokk. Men spør du etter dei som landet bygde, so folket nøgde seg i heimen hygde, som utan odd og egg eit verk fekk gjort,

eit verk for landet ikkje mindre stort, eg nemner Kyrre, Øystein Magnusson. Ja! naar du skodar slik ei fedrarad, daa heit i hugen din du lovar glad

aa gjeva alt for landet ditt, for – Norig. De’r saart, men endaa sant som det er sagt: der tider kom, daa vardarne vart øydde, daa Olavarne, Sverre lengst var døydde,

og landet stryptest under framand magt. Men etter skoddegang i lange aar det daga smaatt og laga seg til vaar, – ein maidag rann, og solglimt mot oss lyste,

og straalarne dei unge broddar kysste. Det blomar tédde fram paa heimleg strand, eg nemner ein, – vaar Henrik Wergeland Vaar rike skald – den varme kjærleiksgneiste –

den største ungdomsfana Norig heiste. Lat anden hans enn' veifta i vaart inv, eit større hundrad daa me ringjer inn, – ein sigersdag, ein æredag for orig !

Her enno bankar paa ei framand hand, som Norig leggja vil i muleband, og baglar hev me enn, som tek tiltal med Nikolaus bisp og Erling Skakke.

Kom her med handi di, du syster, bror! me hektar kjærleikskjeda um vaar mor, og til ein ærekrans me blomar sankar, og ungdomsbarmarne i samspel bank

for fedraland, for framtidsland, for – Norig!