51.
De vijand ligt aan 's vijands zij' vergeten,
't Ros bij zijn heer, de vader bij zijn zoon,
De zwakkere op den sterke neêrgesmeten,
De levende begraven onder doôn.
Geen zwijgen heerscht, geen duidelijke kreeten
Weêrklinken, maar daar loeit een doffe toon,
Uit schorre wraak en mompelenden toren
En tandgeknars en doodsgesnik geboren.