17.
Te midden van zoo dartelende zangen,
Wier minste noot van teêrheid overvliet,
Treedt nu ons paar. Een vuurgloed kleurt hun wangen,
Maar 't lokaas der verleiding vangt hen niet.
Hun oog doordringt de donkre loovergangen;
En ziet er - of verbeeldt zich dat het ziet! -
Armide, in 't mosch onachtzaam neêrgezonken.
En Tankred, aan heur zij', van liefde dronken!