143.
Hier zwijgt hij. Altamoor blijft krijgsgevangen,
Terwijl Buljon den vijand tegen rent,
Die in zijn kamp, met doodschrik op de wangen,
Een schuilplaats zoekt voor reddeloze ellend.
Vergeefs! de schans bezwijkt, aan flarden hangen
De druipende gordijnen, tent aan tent;
De bodem is bezaaid met menschenleden
En oorlogspronk, bevlekt, in 't bloed vertreden!