15.
Zóó sneeft, als zij den korten dag ziet sneven,
De bloem der Min en valt ontbladerd neêr.
De jeugd van 't jaar, de Lente, moog herleven,
Ach, 's levens lent, de Jeugd, keert nimmer weêr.
Plukt dan de Roos, om ze in de krans te weven!
Straks daalt de nacht, en 't bloemtjen bloeit niet meer.
Plukt dan de Roos der Liefde, nu de schoonen
De liefde nog met wederliefde kroonen!’