46.
En voeg hier bij, als toppunt mijner schuld
En uwer schand, ik was 't die u verblindde,
En met mijn eigen hartstocht heb vervuld.
Voorwaar! wel snood, wel schuldig is de ontzinde,
Die, liefdevol, den kus der liefde duldt,
En, krank van min, zich klemt aan heur beminde:
Die, wat ze als loon aan duizenden onthield,
Één enklen geeft, daar ze aan zijn voeten knielt!