104.
Bevriezende angst, verbazing en ontzag,
Heeft allen bij dit schouwtooneel bevangen.
Zelfs Soliman, op 't vliegen van dien slag,
Ontroert en staart met bleekbestorven wangen.
Nu weet hij 't ook, dit is zijn jongste dag,
En 't aarzlend hart voelt hij door twijfel prangen.
Wel vreemd, voorwaar! maar - boven 't wolktapeet
Regeert een God, die alle harten kneedt!