99.
Gelijk een olm, rondom wiens stam en takken
De wingert heur verliefde ranken wond,
Als 't bliksemvuur of de akst hem neêr doet smakken,
Zijn wederhelft meêslingert naar den grond,
Heur druiven kwetst, heur bladeren doet knakken,
En, trouw altijd aan 't heilig echtverbond,
Nog stervende om die eene schijnt te treuren,
Die 't groene hoofd, ach! nooit meer op zal beuren: