67.
Rampzalig schoon! gij schijngoed! ga verloren!
'k Walg van mijn kroon, van al mijn kostbaarheên,
Van 't leven-zelf! O, ware ik nooit geboren!
Wat mij doet leven, is de wraak-alleen!’ -
Zoo doet heur stem zich afgebroken hooren;
Ze ontwijkt het strand met wankelende schreên:
Het vliegend hair, heur blos, heur rollende oogen,
't Verraadt te wel, wat drift haar heeft bewogen!