96.
De Liefde kan niet lang gesluierd gaan.
Mijn vragen deed uw achterdocht ontwaken.
Gij zaagt mijn zwakte, en hieldt glimlachende aan:
“Herminia! de liefde doet u blaken?”
'k Ontkende 't, maar een heete zucht, een traan,
Weêrlegde wat de valsche lippen spraken:
Mijn oog verving mijn mond, en riep zoo luid
Als woorden ooit, mijn heete hartstocht uit.