82.
Daar klimt hij in een enkel oogenblik
De muurbres door, en ijlt naar 't veld. Toch blijven
De woede in 't hart der zijnen, en de schrik
In 't hart der andren, die van vrees verstijven.
Zijn heir staat pal, om tot den jongsten snik
Zijne onvoltooide zege door te drijven.
Nog moge een wijl de Christenhoop weêrstaan,
't Duidt alles hun aanstaande neêrlaag aan.