3.
Daar zetten ze op de wentelende baren
Den voet; en ziet! de golving draagt hen voort,
Als wiegde zij twee lichte rozenblaâren,
Ter neêrgestrooid door d' adem van het Noord.
Pas naadren zij den oever, of ze ontwaren
Een ranke boot, en, leunende op haar boord,
De Vrouw, die, naar 't geheimvol woord des Grijzen,
Hun 't veilig spoor door d' oceaan zal wijzen.