42.
‘Ach, Tankred!’ zucht het jammrend klaaggeluid,
‘Laat af! waartoe dat wondziek zwaard geheven?
Reeds dreef het mij wreedaardig 't lichaam uit,
't Herbergzaam huis, waarin mijn ziel mocht leven;
En pijnigt ge, in uw woede nooit gestuit,
't Armzalig hout, tot kerker mij gegeven?
Barbaar! haar wie uw haat den doodsteek gaf,
Komt gij nu nog verwonden in haar graf?