134.
Zóó klaagt ze en met den biggelenden traan,
Heur oog ontvloeid bij 't heftig boezemstrijden,
Mengt Reinout meê, tot smeltens aangedaan,
De droppelen van 't heiligst medelijden.
‘Armide!’ vangt hij zacht en bevende aan:
‘Ik bid, wees kalm, en wil me uw aandacht wijden.
U wacht geen schande: ik breng een kroon u weêr:
Ik haat niet, 'k ben uw Ridder als weleer.