19.
Zij keeren weêr naar 't kamp: en mengen zaken
En woorden zoo verwonderlijk dooréén,
Dat, schoon de vrees nog huivert op hun kaken,
Geen enkle daar geloof hecht aan hun reên.
De Veldheer wenkt: een drom, van moed aan 't blaken,
De bloem van 't kamp, zal aan hun zijde treên,
Om in 't gevaar heldhaftig hen te dekken,
In d' arbeid tot volharding op te wekken.