77.
'k Zal leven, maar door duizend folteringen,
Mijne eigen helsche furiën, gespoord:
Te nacht zal mij de bleeke schrik bespringen,
'k Zet in mijn droom den wreeden tweekamp voort.
Geen zonnestraal zal door mijn venster dringen,
Of 'k zie op nieuw de ontdekking van den moord.
Zoo worden mijn gedachten de Eumeniden,
Die 'k immer vlied om nimmermeer te óntvlieden!