31.
Maar ginds, in 't West, nabij de heuvelklingen,
Wier hoogste top den grooten Tempel torscht,
IJlt Reinout voort, de schrik der woestelingen,
Tot aan de heup met heidenbloed bemorscht.
Hij strijdt alleen waar mannen hem omringen,
De vuist aan 't zwaard en 't harnas om de borst.
Toch kan hun zwaard noch harnas uitkomst geven:
De weêrloosheid-alleen behoudt hier 't leven!