105.
Daar baadt zij hem met zilte tranenstroomen,
Terwijl deez' klacht al snikkend haar ontschiet:
‘Helaas! helaas! waar ben ik toe gekomen?
Wreede aanblik, waartoe 't lot mij leven liet!
Ik vind u weêr, u, mij zoo lang ontnomen,
En zie u, maar gij, Tankred! ziet mij niet -
Gij ziet mij niet, want nu ik u hervinde,
Verlies ik u voor eeuwig, mijn beminde!