60.
En is er een die ooit in 't rozendal
De blaauwe lucht in 't zilvren meir zag spelen,
Die neêrblikte in den diepen waterval,
Of 't beekjen volgde in schaduw der abeelen,
Die mijmert nu van 't levendig kristal,
En tergt zijn smart met al die lusttooneelen:
Want ieder beeld, zoo koel en lavend, voedt
De sluipkoorts, die in al zijn polsen woedt.