111.
En Tankred slaat zijn kwijnende oogen open,
Maar sluit ze weêr. Daar schrikt ze op nieuw en steent.
‘Stil!’ zegt Vafrijn, ‘Goddank, wij mogen hopen!
Hij leeft nog! Eerst geholpen, dan geweend! ....’
Hij neemt die wapens weg, van bloed bedropen,
Waartoe ook zij de teêre handen leent:
Zij tast en peilt de bloedige kwetsuren,
En de uitslag schijnt heur ijver aan te vuren.