22.
De Koning had haar lief, maar 't liefdevuur
Lag tusschen 't ijs der jaloezy verscholen.
Die dolle drift nam toe van uur tot uur,
En bracht welhaast zijn zinnen zóó aan 't dolen,
Dat hij zijn gâ door dubblen haremmuur
Den mannen, ja den hemel hield verholen.
Zij, needrig en de zachtheid-zelf, zweeg stil
En voegde zich in alles naar zijn wil.