44.
Maar spraakloos gaan zij verder. Nu verheft
De wacht zijn stem: ‘Op! wij zijn overvallen!’
Schoon 't edel paar zijn vollen nood beseft,
't Vertraagt niet, ware 't twee ook tegen allen.
Gelijk een onweêr of een bombe treft,
Die t' ééner oogwenk flikkeren en knallen,
Zóó rukken ze aan en bliksemen weêrzijds
De wachters neêr in 't eigen punt des tijds.