36.
‘Wáár, wreedaard!’ wil ze roepen, ‘vlucht gij heen?’
Maar ach! heur keel is toegeschroefd van smarte;
En 't pijnlijk woord valt, koud gelijk een steen,
Met kracht terug op haar gebroken harte.
Dáár vlieden heur gewaande zaligheên,
En de arm verlamt, die Hel en Hemel tartte!
Zij ziet het, zij gevoelt het: geen geweld
Weêrhoudt heur prooi - hij is den strik ontsneld!