64.
Maar ziet! daar naakt de vreesselijke stond,
Waarop de dood Klorinde neêr zal vellen.
Reeds drinkt zijn zwaard uit de allerlaatste wond
Heur hartebloed, dat nu met purperwellen
Een boezem kleurt, zoo maagdlijk blank en rond,
Die nu, verflenst, door 't harnas zich voelt knellen,
En smelt als sneeuw. Heur vlotte ziel verlaat
Den marmren vorm. Zij wankelt waar zij staat.