99.
In liefde sterf ik eens.... O dag der dagen!
Gezegend hij, wáár hij ook rijzen zal!
Maar vond ik hier, waar gij me, o Graf, hoort klagen,
Mijn rustoord, dan gezegend bovenal!
Dan zou één sponde ons sterflijk hulsel dragen,
En ziel met ziel smolt saam' in lofgeschal;
Dan zou de Dood ons schenken wat het Leven
Onthield! O vreugde, o voorrecht dús te sneven!’