73.
Welf houwt nog eens, maar zonder haar te raken,
Juist snelt Osmied, de Palestijner, aan,
En vangt den slag, die beî zijn slapen kraken,
En duizlend uit den zadel hem doet slaan.
Intusschen rent, van heldentrouw aan 't blaken,
Op fieren Welf een deel der zijnen aan,
Gevolgd en weêr vervolgd door duizend andren:
Zoo warrlen ze alle op 't slagveld door elkandren.