39.
Gelijk een pijn der hooge steenrotswallen,
Die lang zich hief naar 't stormend wolkgevaart',
In 't eind geknot door 't gruwzaam bliksemknallen,
't Geboomte in 't rond meêslingert in zijn vaart:
Zóó valt de Held, en sleept nog onder 't vallen
Geheel een drom belagers meê ter aard'.
Zoo zet zijn eind nog de eerkroon op zijn leven,
Dat levens maaide en snevend nog doet sneven!