86.
Hoe kwijnt die lach, die nog van teêrheid spreekt!
Hoe buigt die hals, blank als uit sneeuw geweven!
Hoe heerlijk is dat schoon gelaat verbleekt!
Hoe lieflijk, hoe zielroerend is dat sneven!
Ai zie! dat hart van ijskoud marmer breekt,
Een traan schijnt in dat grimmig oog te beven!
Gij Solyman! gij weent, die onverwrikt
Op d' aschhoop van uw throon hebt neêrgeblikt?